دانشگاه سیستان و بلوچستان پژوهشنامه ادب غنایی 2008-5737 11 21 2014 01 21 The Beloved’s Face and poetical Titles and Epithets in Rudaki’s Available Poems سیمای معشوق و عناوین و القاب شاعرانه ی او در اشعار به جای مانده از رودکی 65 82 1364 10.22111/jllr.2014.1364 FA Journal Article 2012 09 04 There is a theory about the form of lyrical poetry according to which the composition of love odes has been the origin and basis of this form in later centuries; on the other hand, it is well known already that the composition of love odes is, in real fact, an introduction to lyrical poems in which the virtues of the “beloved”, the themes of “love” and being in love, or the description of natural landscapes and cycles, such as spring, autumn, etc., appear. By using the analysis- description method, it has been attempted, in this essay, to consider the theme of love, which possesses the two heroes- the “lover” and the “beloved”- in Rudaki's lyrical or other types of poems; moreover, love in the view of Rudaki, who is a pioneer in the Persian poetry, is discussed, and it is argued whether his view of love is physical or spiritual , positive or negative , etc; at the same time, the epithets given to the “beloved” of his poems, and their virtues and states of love in them are explained, and Rudaki's ability in his use of figures of speech in the description of the outward beauties of the “beloved”, and her/his status, gender – whether male or female – and being heavenly or earthly have been considered as well. یکی از نظریاتی که درباره ی خاستگاه قالب غزل بیان شده این است که تغزل قصاید را سرچشمه و اساس قالب غزل در قرن های بعد می دانند؛ از دیگر سوی می دانیم که تغزل قصاید در حقیقت پیش درآمدی است که در آن از ذکر محاسن محبوب و حکایت عشق و عاشقی یا وصف مناظر طبیعی از قبیل بهار، خزان و... بحث می شود. این پژوهش که به روش تحلیل و توصیف اشعار به جای مانده از رودکی انجام شده، بر آنست که چهره ی معشوق  شعر رودکی را بر اساس تغزل قصاید وی ترسیم کند و القاب شاعرانه ای را که در حقیقت بر پایه ی صور خیال بنا شده و بر اثر بسامد فراوان تکرار، حالت استعاری و تشبیهی خود را از دست داده و به تدریج به نامی شاعرانه برای معشوق بدل شده است، نشان دهد. رودکی در توصیف این معشوق که گاهی با ممدوح یکی        می شود، فقط به تصویر شاعرانه ی آنچه در مجموعه صورت قرار دارد، پرداخته است. معشوق اشعار او کاملاً زمینی است با صورتی سپید و سرخ؛ ابروان کشیده، گیسوان سیاه و تابدار؛ دهانی تنگ و لبانی سرخ،  با چشم های مخمور که با القابی نظیر آفریدگار، بت، بهار، پیمبر، ترک، جعد موی، غالیه بوی، سمن، پری، جانان و...نامیده شده است https://jllr.usb.ac.ir/article_1364_a8f4df4298001fc01cbe9890cf848e65.pdf