دانشگاه سیستان و بلوچستان پژوهشنامه ادب غنایی 2008-5737 مقالات آماده انتشار 2025 05 03 Discourse encounter with Frankish Beloved in Persian literature مواجهۀ گفتمانی با معشوق فرنگی در ادبیات فارسی 9147 10.22111/jllr.2025.50676.3302 FA اسماعیل علی پور استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران. Journal Article 2025 01 05 Beloved in Persian literature often has an Iranian identity and the signs of the beauty of his body are derived from Iranian aesthetic. other types of beloveds in the geography of Persian literature are non-Iranian which may be Arabic, Indian, Turkish, or Frankish. these are interpreted as other. Part of the process of our understanding of the "other" in relation to "ourselves" is the result of body awareness and bodily perceptions whether a natural body or a cultural body. many researches whose subject is the examination of the image of the beloved in Persian literature none of them have addressed what and how it is a type of love. The main question was who is Frankish beloved? And how is it represented in Persian literature? This question brings other questions that we will address in the article. The findings show that the image of a Frankish beloved is not different from an Iranian beloved and the same codes and signs of body beauty that an Iranian beloved has are also used for a Persian Beloved. In addition, the most common form of love interest is in the branch of poetry and especially the sub-genre of the romantic lyric. معشوق در ادبیات فارسی غالباً هویت ایرانی دارد و رمزگان و نشانه‌های زیبایی پیکرین او هم برگرفته از معیارهای زیبایی‌شناسی ایرانی است. با وجود این، گونه‌های دیگری از معشوق در جغرافیای خیال و ادبیات فارسی، غیرایرانی هستند که ممکن است عربی، هندی، ترکی یا فرنگی باشند. در گفتمان ملی‌گرایی از این‌ها به «دیگری» تعبیر می‌شود. بخشی از فرآیند شناخت ما از «دیگری» نسبت به «خود» برآیند بدن‌آگاهی و دریافت‌های بدن‌مند است؛ چه بدن طبیعی باشد و چه بدنِ فرهنگی. با وجود پژوهش‌های بسیاری که موضوع آن‌ها بررسی سیمای معشوق در ادبیات فارسی است، هیچ‌کدام آن‌ها به چیستی و چگونگی گونۀ فرنگیِ آن نپرداخته‌اند. پرسشی که در آغاز این بحث ما را به کاوش واداشت، این بود که معشوق فرنگی کیست؟ و در ادبیات فارسی چگونه بازنمایی شده‌است؟ این پرسش، پرسش‌های دیگری را هم به ذهن متبادر می‌کند که در ضمن مقاله به آن‌ها می‌پردازیم. یافته‌های تحقیق نشان‌می‌دهد که تصویرِ معشوق فرنگی تفاوتی با معشوق ایرانی ندارد و همان رمزگان و نشانه‌های زیبایی پیکرین که معشوق ایرانی دارد برای معشوق فرنگی هم به-کاررفته‌است. افزون بر این، بیشترین نمود معشوق فرنگی در شاخۀ شعر و به‌ویژه زیرژانر غزل عاشقانه است. https://jllr.usb.ac.ir/article_9147_404c8302a3b93a64751dc819c9c986fe.pdf