1- خرمشاهی، بهاءالدین و انصاری، مسعود (1387) پیام پیامبر. چاپ دوم. تهران: انتشارات عملیو فرهنگی.
2- رستگار فسایی، منصور(1381) فردوسی و هویت شناسی ایرانی. چاپ اول. تهران: طرح نو.
3- زرینکوب، عبدالحسین (1370) با کاروان حلّه. چاپ ششم، تهران: انتشارات علمی.
4- سعدی، مصلح بن عبدالله (1362) گلستان. چاپ اول. تهران: انتشارات صفی علیشاه.
5- صنعتی، محمد (1384) درآمدی به مرگ در اندیشهی غرب. ارغنون. شمارهی 27-26.
6- فردوسی (1386) شاهنامه. به کوشش جلال خالقی مطلق و دیگران. 8 جلد. چاپ اول. تهران: مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی.
7- گاندی، مهاتما (1386) چرا ترساز مرگو مویه بر آن. شهرامنقشتبریزی. چاپاول. تهران: ققنوس.
8- لِپ، اینیاس(1375) روانشناسی مرگ. ترجمه محمد رفیعی مهرآبادی.چاپ اول. تهران: خجسته.
9- مجلسی، محمدباقر (1403) بحارالانوار. الطبعه الاولی. بیروت: مؤسسه الوفاء.
10- معتمدی، غلامحسین (1386) انسان و مرگ. چاپ اول. تهران: نشر مرکز.
11- ناصرخسرو (1370) دیوان ناصرخسرو. به تصحیح مجتبی مینوی و مهدی محقق. چاپ اول. تهران: دانشگاه تهران.
12--------------(1338) خوان الاخوان. چاپ اول. تهران: بارانی.
13- نیچه، فریدریش ویلهلم (1378) چنینگفتزرتشت. ترجمهداریوشآشوری. چاپاول. تهران: آگاه.
14- الهندی، علیبن متقی (بیتا) کنزالعمال. الطبعه الاولی. بیروت: مؤسسه الرساله.